Yaşam sevinci, mücadele gücü ve iyilik sevgisiyle dünyaya gelen insan; hayatın karmaşası içinde zaman zaman yolunu kaybetse de özüne döndükçe şifalanır. Mehmet Dinç, Avustralya’nın meçhul yollarından Afrika’nın unutulmuş sahalarına, kitap sayfalarından insan kalbine uzanan yolculuğunda; zihni değil kalbi şekillendiren hikayelerin, insan insana sunulan dostluğun ve hiç yitirilmeyen o iyimserliğin izini sürüyor.
Hikayelerin ve Kalp Terinin İzinde: Mehmet Dinç’in Özü Arayış Yolculuğu
Yirmi üç yaşın eşiğinde duran genç adam, içinde hem dünyayı keşfetmek isteyen derin bir merak hem de adımlarını temkinle atan sakıncalı bir rezerv taşıyordu. İç dünyasının sessizliği ile dış dünyanın heyecanı arasında mekik dokuyan Mehmet Dinç’in temel motivasyonu; gösterişli hedeflerin ya da büyük unvanların peşinden koşmak değil, yaşam boyunca taşıyacağı o sade ama sarsıcı "iyi insan olma" derdiydi.
Zaman, onun yolunu planlanmamış duraklara ve beklenmedik tecrübelere çıkardıkça, hayatı katı kalıplarla sınırlandırmamak gerektiğini kavramaya başladı. Mesleki tercihlerinin arkasındaki o görünmez akışa, eskilerin ifadesiyle sevki ilahiye ve zuhurata razı olarak; esnek kalabilmenin insanı yolda tutan en büyük güç olduğuna inandı.
"İnsanlar bilgileri alırlar, zihinlerine koyarlar ama hikaye direkt kalbe geçer. Dolayısıyla hikayenin insanın hayatını şekillendirme anlamında gücü bazen bilgiden daha fazla olabiliyor."
Sahadaki Hakikat ve Arı Misali Rehberlik
Kitapların sunduğu bilgi birikimi ile hayatın gerçekleri arasındaki mesafeyi sahada kapatmayı seçti. Avustralya’dan Filistin’e, Ruanda’dan dünyanın dört bir yanındaki sakin köşelere uzanan yolculuklarında, turistik ve popüler olanın ötesine geçerek doğrudan insanların hikayelerine şahit oldu. Bilgiyi sadece duymak (ilmel yakin) ya da okumak değil; bizzat gözle görmek (aynel yakin) ve hakikatini yaşamak (hakkel yakin) onun insan ruhunu kavrama biçimi haline geldi.
Bu rehberlik arayışında tek bir kusursuz insan figürüne tutunmak yerine, bir arının her çiçekten öz toplaması gibi, karşılaştığı her ruhun güzel taraflarını hazinesine kattı. En virane görünen beyinlerde bile gizli defineler olduğunu bilerek; bir çocuktan, hakir görülen bir yabancıdan ya da dünün biyografilerinden beslenmeyi bildi. Zaman zaman tıkandığı, haksızlığa uğradığını düşündüğü anlarda ise durup sızlanmak yerine mekân ve alan değiştirerek yoluna kesintisiz bir hareketle devam etti.
"Harabat ehlini hor görme fahir, define malik viraniler vardır... İnsan bir çocuktan öğrenebilir; hiç uygun görmediği, beğenmediği bir insandan çokça şey öğrenebilir."
Fabrika Ayarlarına Dönüş: Yaşam Sevinci ve Şifa
İnsanın doğduğu andan itibaren üç temel sermayeye sahip olduğuna inandı: Yaşam sevinci, mücadele gücü ve iyilik yapma sevgisi. Hayatın getirdiği yıpranmalar bu sacayağını sarstığında, çözümün "fabrika ayarları" adını verdiği o öz cevhere dönmek olduğunu savundu.
İnsanın insana şifa olduğu o kadim hakikati; sabırla, ilgiyle ve incitmeden kurduğu bağlarda bizzat tecrübe etti. Duyarlılığı ve naifliği bir zayıflık gibi saklamak yerine, onu büyük bir özgüven ve coşkuyla taşıyarak etrafına bulaştırmayı ilke edindi. Gençlik yıllarında dökülen beden, zihin ve kalp terinin, ileriki yaşlarda hayatın omuzlara yükleyeceği ağır yükleri kaldırmak için en büyük ruhsal sermaye olduğunu gösterdi.
"İnsan iyi olmaya bahane arar şayet fabrika ayarları bozulmadıysa... Bazen bunu fark eden bir insanın hayatımıza girmesi sabırla, ilgiyle, dikkatle, sevgiyle değer vererek bizimle ilgilenmesi bize hakikaten şifa olur."
Belirsizlikleri Göğüslemek ve Yolda Olmak
Avustralya’ya doğru çıkılan 24 saatlik ilk meçhul yolculuğun heyecanından, vize engelleri yüzünden yaşanan boşta kalma dönemlerine kadar hiçbir belirsizlik onu karamsarlığa sürüklemedi. Beklentileri fiktif hayallerle şişirmek yerine; nefes alıyor olmanın, aklın ve sağlığın şükrüyle anı yaşamayı seçti. Kendine yüklenmeden, bir makine olmadığını kabul ederek yolda olmanın güzelliğine tutundu.
Yıllar sonra o yirmi üç yaşındaki meraklı ama çekingen gençle göz göze gelseydi, yazdığı kitapların isimleriyle seslenirdi ona: "Bırakma kendini, iyi gidiyorsun."
Bize de şunu hatırlatıyor: Hayat, kusursuz ve katı planların değil; nasibe razı olup yola koyulanların, düştüğünde fabrika ayarlarına dönüp yeniden başlayabilenlerin ve birbirinin ruhuna şifa olanların hikayesidir.